Avondwandeling in kerstsfeer

Wie op een koude decemberavond door Klarendal loopt, ziet een wijk die letterlijk en figuurlijk uit twee werelden bestaat. Tijdens een recente avondwandeling door de wijk werd dat contrast scherper dan ooit tevoren.

Stijlvol Sint-Marten, uitbundig Klarendal

De wandeling begon in Sint-Marten, bij de molen en de Leuke Linde. Hier heerst een bijna sprookjesachtige kerstsfeer. In plaats van schreeuwerige versieringen zie je hier veel gemeenschappelijke voortuinen waar bomen en hagen subtiel zijn verlicht met stijlvolle snoeren. Het voelt bijna aan als de Efteling, met picknicktafels die wachten op betere tijden en verchroomde verzamelplekken die ingetogen versierd zijn. Opvallend genoeg is hier van de bekende Klarendalse 'stoepcultuur' weinig te merken; de kou houdt de mensen binnen.

Zodra je echter de Klarendalseweg oploopt, verandert het palet volledig. Hier geen ingetogen wit, maar een uitbundig spektakel van geanimeerde lichtjes in indigo en paars. De hippe cafés zitten vol met millennials en nog jongere bezoekers die genieten van het retro interieur. Dit is het gezicht van het 'nieuwe' Klarendal: modern, dynamisch en een tikje exclusief.

Andere zaken aan het hoofd

Maar buig je af naar het noorden, de Kapelstraat in, dan verandert de sfeer direct. De glinstering van het Modekwartier maakt plaats voor een grauwer straatbeeld. Hier wonen de mensen voor wie het leven niet altijd een feestje is. De problemen zijn hier tastbaar: geldzorgen, gezondheidsklachten en de schaduwzijde van drugsgebruik.

Dit is de plek waar gentrificatie en de harde werkelijkheid pijnlijk botsen. Terwijl de één een espresso drinkt op een hip terras, vecht de ander tegen de gevolgen van criminaliteit. Een schrijnend verhaal uit de buurt illustreert dit: een alleenstaande moeder wiens huis in brand werd gestoken na een geschil met een dealer.

Vuur en vlam

Toch is er in die rauwe werkelijkheid ook hoop te vinden. Toen de brand uitbrak en de bewoners via het balkon moesten vluchten, waren het de buren die direct te hulp schoten en hen opvingen in hun tuin. Het is diezelfde sociale cohesie die we eerder zagen bij de 'stoepcultuur': in tijden van nood staan Klarendallers voor elkaar klaar.

Hoewel de wijk fysiek is opgeknapt en veiliger is geworden dan voorheen, laten deze verhalen zien dat de 'onveiligheid' voor sommige bewoners nooit helemaal weg is. Het contrast tussen de gepolijste etalages en de Kapelstraat herinnert ons eraan dat een wijk meer is dan alleen mooie lichtjes; het zijn de mensen en hun verhalen die de ziel van de buurt bepalen.