De stoepcult

Wie denkt dat de huiskamer in Klarendal bij de voordeur ophoudt, heeft het mis. In onze wijk is de stoep dé plek waar het gebeurt. Of het nu gaat om hippe ontwerpers uit het Modekwartier, Turkse gezinnen of rasechte oud-Klarendallers: zodra de zon schijnt, verschijnen de bankjes, stoelen en zelfs opblaasbare zwembadjes op straat.

Stoepgroepen

Het straatleven in Klarendal is levendig en spontaan. In sommige straten, zoals Onder de Linden, wordt het codewoord ‘stoepje’ zelfs in de groepsapp gegooid als teken voor de buren om even gezellig bij elkaar te komen.

Voor veel bewoners is de stoep de ultieme plek voor een rustmomentje of een praatje. Het maakt van simpele taken, zoals even een pakketje ophalen, een hele sociale expeditie waarbij je onderweg overal wordt uitgenodigd voor een wijntje of een kop koffie. Zelfs ondernemers doen mee door bankjes voor hun winkels te zetten, wat soms uitmondt in spontane buurtbarbecues op de stoep.

De muur

Hoewel stoepzitten iets is wat bijna alle groepen in de wijk doen, betekent het niet automatisch dat iedereen ook met elkaar op die stoep zit. Onderzoekers zien dat groepen vaak nog parallelle levens leiden. Terwijl de Turkse bewoners hun eigen ontmoetingsplekken hebben in de moskee of vrouwengroepen, en oud-Klarendallers samenkomen bij de tabakszaak of in hun stamkroeg, blijft de stoep vaak een territorium van specifieke groepjes.

Er wordt zelfs gesproken van een 'onzichtbare muur'. In sommige straten zie je bijvoorbeeld dat vooral de bewoners van sociale huurwoningen buiten zitten, terwijl de nieuwkomers in de koopwoningen aan de overkant minder snel aanschuiven. Soms leidt dit tot wederzijds onbegrip: de één vindt het heerlijk gezellig, terwijl de ander zich ergert aan de 'troep' op de stoep of het gevoel heeft dat buren de openbare parkeerplaatsen als hun eigen privéterras claimen.

Vage grenzen

Is die stoepcultuur nu een zegen of een vloek? Het is een complex samenspel. Aan de ene kant is het een prachtig teken dat mensen zich zo thuis voelen in hun buurt dat ze hun woonkamer naar buiten rekken. Het zorgt voor levendigheid en sociale controle. Aan de andere kant kan het aanvoelen als een vorm van privatisering van de openbare ruimte, waarbij bewoners hun 'recht' op een stukje straat opeisen.

Wat vaststaat, is dat Klarendal nog lang niet voldoet aan het doemscenario van sommige stadsgeografen, die voorspelden dat gentrificatie zou leiden tot hoge hekken en waakhonden. In Klarendal staan de deuren nog steeds open en is de stoep, ondanks de spanningen, nog altijd de belangrijkste ontmoetingsruimte van de wijk.